Δεν υπάρχει μέτρο που να αλλάζει κατεστημένες καταστάσεις σε διάφορους τομείς της δημόσιας ζωής στη χώρα μας, το οποίο να μην έχει απορριφθεί εκ προοιμίου και να μην έχει καταγγελθεί ότι θα οδηγήσει σε οπισθοδρόμηση. Το αυτό συνέβη και με την ηλεκτρονική συνταγογράφηση. Το 2008 και το 2009 ο μηνιαίος αριθμός των συνταγών για φάρμακα ήταν περίπου 300.000 συνταγές κατά μέσο όρο. Το 2010 περιορίσθηκαν στις 200.000. Η μέση αξία αυτών των συνταγών, από 80 και πλέον ευρώ ανά συνταγή τα προηγούμενα χρόνια, έπεσε στα 48 και παρακάτω ευρώ ανά συνταγή (μείωση 40%). Ετσι η συνολική μείωση των συνταγογραφούμενων φαρμάκων οδήγησε στην κατά 70% μείωση των συνολικών ποσών που λάμβαναν οι μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες. Για παράδειγμα η φαρμακευτική δαπάνη για τους 850.000 ασφαλισμένους και τα 500.000 έμμεσα μέλη του ΟΑΕΕ, με την εφαρμογή της ηλεκτρονικής συνταγογράφησης από 25 εκατ. ευρώ μηνιαίως το 2010, μειώθηκε στα 15 εκατ. ευρώ. Δεν έχει άδικο, λοιπόν, η κυβέρνηση να ελπίζει ότι αν εφαρμοσθεί πλήρως η ηλεκτρονική συνταγογράφηση σε όλα τα ασφαλιστικά ταμεία, η εξοικονόμηση μπορεί να αγγίξει ακόμη και τα 3,5 δισ. ευρώ τον χρόνο. Αρα δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε με την υπουργό Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης κυρία Λούκα Κατσέλη η οποία δήλωσε πως «η αλόγιστη αύξηση της φαρμακευτικής δαπάνης είναι ίσως το χειρότερο παράδειγμα κακοδιαχείρισης, ανομίας και θεσμικής εκτροπής για τη χώρα μας?». Και όμως? συνταγές για την αντιμετώπισή του υπάρχουν.