Οπως γράφει στο «Εθνος» ο Γ. Δελαστίκ: «Επί 85 χρόνια, από το 1926 που ιδρύθηκε, το Φίανα Φαλ έβγαινε πάντοτε πρώτο κόμμα στις εκλογές από το 1932 και κατά τα τελευταία 79 χρόνια κυβερνά την Ιρλανδία τα… 61! (…) Ογδόντα χρόνια πολιτικής ιστορίας ανατράπηκαν μέσα σε λιγότερα από τρία χρόνια οικονομικής κρίσης καθώς τα μέτρα της δεξιάς κυβέρνησης των ´Στρατιωτών του Πεπρωμένου´ (αυτό σημαίνει στα ιρλανδικά Φίανα Φαλ) τσάκισαν τις ζωές εκατομμυρίων Ιρλανδών, οι οποίοι αναζήτησαν εκλογική σωτηρία στο επίσης κεντροδεξιό κόμμα της ´Φυλής των Κελτών´ (αυτό σημαίνει Φίνε Γκέελ). Μετά την Ουγγαρία, όπου το Μνημόνιο με το ΔΝΤ διέλυσε το Σοσιαλιστικό Κόμμα, στην Ιρλανδία ήρθε η σειρά της Δεξιάς να περιέλθει σε κατάσταση διάλυσης εξαιτίας του δικού της Μνημονίου με την Ε.Ε. και το ΔΝΤ». Ενταύθα, όσοι καθημερινά κάνουν οδυνηρές διαπιστώσεις για τη χώρα μας και κατηγορούν τον Γ. Παπανδρέου ότι μας πήγε? «εκδρομή» στους κάμπους της Τρόικας και την έριξε θύμα του Μνημονίου, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ νομίζουν πως έχουν δίκιο. Λησμονούν ότι η προσχώρηση της χώρας στις τάξεις των ενδεών που καταφεύγουν δίκια, άδικα ή από αμέλεια στα νύχια των συμμάχων και των διεθνών κερδοσκόπων, προφανώς και δεν είναι εκδρομή αναψυχής. Είναι το τίμημα μιας συλλογικής αμεριμνησίας χρόνων, το οποίο κανείς δεν θέλει να πληρώσει αλλά και κανείς από τους αντιπολιτευόμενους δεν υποδεικνύει πώς θα το αποφύγουμε. Αρκούνται να διατυπώνουν αορίστως την ανάγκη να φύγει η παρούσα κυβέρνηση, αλλά κανείς δεν ζητάει εκλογές ούτε κομίζει κάποια άλλη ιδέα.
ΑΕΣ