Το θέμα της δημόσιας περιουσίας απασχόλησε και απασχολεί έντονα τον πολιτικό διάλογο. Ως δημόσια περιουσία εννοούμε το σύνολο των ακινήτων που γνωρίζει και διαχειρίζεται η Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου (ΚΕΔ), η Εταιρεία Τουριστικών Ακινήτων, τα Ολυμπιακά Ακίνητα, τα ακίνητα των Υπουργείων, του ΟΣΕ κ.λπ.
Τα θέματα που μπαίνουν στη δημόσια συζήτηση (αντιπαράθεση διά συνθημάτων πρέπει να πούμε) για την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου, αναφέρονται στο συνολικό της μέγεθος, στη δυνατότητα ή μη της αξιοποίησής της, στη νομιμότητα κατακράτησης της κυριότητάς της και μεταβίβασης της χρήσης της μόνο, στον κίνδυνο για ένα ακόμη φαγοπότι από λαμόγια και «ημέτερους» κ.λπ.
Εκτός, όμως, από την ακίνητη περιουσία του Δημοσίου υπάρχει και η περιουσία των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης, η οποία παραμένει αναξιοποίητη, καταρρέει, ρημάζει και καταπατείται αναξιοποίητη και άγνωστη, τη στιγμή που η αξιοποίησή της θα μπορούσε να ενισχύσει χρηματοδοτικά τους Δήμους και να δημιουργήσει ευκαιρίες δουλειάς και θέσεις εργασίας στην περιφέρεια της χώρας.
Τα δημοτικά ακίνητα που μπορούν να θεωρηθούν εκμεταλλεύσιμα (που δεν είναι δηλαδή δάση, λίμνες, ορεινές εκτάσεις έντονων κλίσεων, αρχαιολογικοί χώροι, αιγιαλοί κ.λπ.) ξεπερνούν τις 100.000 ακίνητα. Προφανώς η διαδικασία αξιοποίησής τους σύμφωνα με ένα νέο διαφανές, αντιγραφειοκρατικό θεσμικό πλαίσιο διαχείρισης, απαιτεί χρόνο, γι? αυτό πρέπει να αρχίσει άμεσα. Ανάλογα πρέπει να γίνουν και για την εκκλησιαστική περιουσία. Αμήν?
ΑΕΣ