Σύμφωνα με τους πολιτικοοικονομικούς αναλυτές η κρίση του ευρώ, κρίση πολιτική και οικονομική, επιβάλλει από προχθές, σε μια συνεχώς διευρυνόμενη ομάδα κρατών (με σημαιοφόρους την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Ελλάδα) ?ία μοναδική οικονο?ική πολιτική λιτότητας, η οποία δεν θα καθορίζεται σε εθνικό επίπεδο, αλλά από το «σύ?φωνο euro plus» (euro +), το οποίο από εδώ και στο εξής θα αποτελεί δέσμευση όλων των κρατών – ?ελών της Ευρωζώνης. Δεν θα ?ετράνε πια τα εθνικά κυβερνητικά προγρά??ατα και όποια κυβέρνηση δεν ακολουθεί τον μονόδρομο λιτότητας που καθορίζει το «σύμφωνο», θα χάνει την εξουσία της, όπως συνέβη ήδη με τις κυβερνήσεις της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας. Μόνο στη χώρα μας δεν έπεσε η κυβέρνηση και η Ελλάδα είναι η μόνη από τις τρεις (για την ώρα) φτωχές χώρες της Ε.Ε. που δεν βιώνει σοβαρές πολιτικές παρενέργειες.
Η κυβέρνηση αποδίδει την αντοχή της στην ανοχή της πολιτικής της από την πλειοψηφία των πολιτών, που εκτιμούν ότι δημιουργεί ελπίδες πως τη δημοσιονομική πολιτική θα διαδεχτεί περίοδος εξευρωπαϊσμού της χώρας. Βέβαια ο εξευρωπαϊσμός θεωρείται από άλλους (όπως η κυβέρνηση) ως το θετικό αποτέλεσμα των μεταρρυθμίσεων που επιβάλλει η κρίση και από άλλους (όπως ο Αλέκος Παπαδόπουλος προχθές στον Σκάι) ως προαπαιτούμενο για έξοδο από την κρίση. Το πρόβλημα και για τα δυο αυτά στρατόπεδα είναι ότι υπάρχουν δυναμικές και δραστήριες «συντεχνίες» που διατηρούν την επιρροή τους πάνω σε στελέχη της κυβέρνησης, αλλά και σε όλο το πολιτικό προσωπικό και κηδεμονεύοντας το συνδικαλιστικό κίνημα αναγκάζουν κάποιους υπουργούς να πολιτεύονται όχι όπως πρέπει, αλλά? his master voice πειθόμενοι?!
ΑΕΣ