ΟΤΑΝ ακούμε από επίσημα χείλη (Ευ. Βενιζέλος, υπ. Εθν. Αμυνας) να μας λένε ότι «εξήμισι εκατομμύρια ευρώ τον μήνα κοστίζει στην Ελλάδα η συμμετοχή της στις συμμαχικές επιχειρήσεις στη Λιβύη», χωρίς να γίνεται μνεία αντισταθμιστικής ωφέλειας από αυτήν, μόνο αγανάκτηση και εμπαιγμό αισθανόμαστε για τη διαπραγματευτική ανικανότητά μας. Εκτός κι αν βρισκόμαστε τόσο πνιγμένοι μέσα στην περίφημη? λέξη του Γάλλου αξιωματικού του Ναπολέοντα Π. Καμπρόν -που επανέλαβε με την ίδια περιφρόνηση κι ο πολύς Στρος Καν, συμπατριώτης του. Αλλά Βατερλώ (για τη Γαλλία) τότε, Βατερλώ (οικονομία μας) και τώρα!
ΣΤΗ μαραθώνια συνεδρίαση που διήρκεσε περίπου τέσσερις ώρες, ο κ. Βενιζέλος υπεραμύνθηκε της απόφασης να εμπλακεί η Ελλάδα στις επιχειρήσεις, τονίζοντας τις διαχρονικά καλές σχέσεις της χώρας με τον αραβικό κόσμο και προσθέτοντας ότι «με συμμετοχή μας δίνουμε το ´παρών´ στη νέα εποχή». Εμάς, όμως, μας ενδιαφέρει πρωτίστως και το μέλλον αυτού του τόπου. Που όλοι τον εκμεταλλεύονται (Βάσεις, συμμετοχή σε πολέμους?), αλλά κανείς δεν τον υπολογίζει μετά. Θυμηθείτε μόνο τι οφέλη? μας προέκυψαν μετά τους πολέμους σε Κορέα και Αφγανιστάν? Το μόνο που κερδίσαμε είναι μεγαλύτερα χρέη και μεγαλύτερες υποχρεώσεις για αγορές όπλων. Και να ?χουμε τώρα και τη Λιβύη -που φυσικά θα μας στείλει για? δώρο χιλιάδες μετανάστες.
Στ.Γ.Κ.