Ο περιβόητος νόμος του Μέρφι, αν και μοιάζει με ευφυολόγημα και εξυπνακισμό που προβλέπει σαν αναπόφευκτη εξέλιξη ότι «αν κάτι είναι να πάει κακά, τότε θα πάει» χωρίς να αφήνει κανένα άλλο περιθώριο παρεμβάλλοντας ανάμεσα στην υπόθεση και το συμπέρασμα ένα «μπορεί», ένα «μπορεί και να μη», διατηρεί μια νομοτελειακή βεβαιότητα και πείθει τους παρατηρητές των γεγονότων ότι, σε μια κακή εποχή όποια και να είναι η εξέλιξη θα είναι κακή. Αυτό συμβαίνει και με την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης. Οσο η δια?όρφωση και η εξαγγελία των ?εσοπρόθεσ?ων προγρα??ατισ?ών, στους οποίους περιλα?βάνεται και το δύσκολο θέ?α της αξιοποίησης της δη?όσιας περιουσίας, δεν προχωρεί και παραμένει ?ετέωρη, το μόνο βέβαιο συμπέρασμα που προκύπτει από τον νόμο του Μέρφι και προκαλεί τριβές όχι μόνο με την αντιπολίτευση αλλά και ?έσα στην κυβέρνηση, είναι? «κλάφτα Χαράλαμπε». Με τις διαδοχικές καθυστερήσεις στην εξαγγελία των όρων και των τρόπων της αξιοποίησης, δημιουργούνται συνθήκες που επωάζουν σε όλες τις πλευρές ποικίλες αυτοεκπληρού?ενες προφητείες ότι τα πράγ?ατα θα πάνε άσχη?α, επειδή όλοι συζητούν ότι θα πάνε άσχη?α. Αυτό βέβαια θα ήταν καταστροφή για την οικονο?ία και τη χώρα γενικότερα, γιαυτό καλό θα ήταν τα παλικάρια της Βουλής να βρουν τρόπο συνεννόησης, διότι, αν η χώρα σαλτάρει στο βάραθρο, θα σαλτάρουμε όλοι μας κι όλοι τους, μαζί της. Αυτό το λέει ο νόμος του? Μήτσου.
ΑΕΣ