Με επιτυχία στέφθηκε το εγχείρημα για τον τολμηρό Χανιώτη κολυμβητή, Βασίλη Βροντάκη, να κολυμπήσει από το πρώτο πόδι της Χαλκιδικής στο δεύτερο, στον κολυμβητικό διάπλου του Τορωναίου κόλπου που πραγματοποιήθηκε το περασμένο Σάββατο.
![Ο Βροντάκης στην βράβευσή του για την κατάκτηση της δεύτερης θέσης](https://i0.wp.com/www.haniotika-nea.gr/media/2018/07/54-1-250x505.jpg?resize=149%2C300)
Ο Βροντάκης κατάφερε όχι απλά να τερματίσει, καλύπτοντας σε 6 ώρες και 50 λεπτά την απόσταση των 26 χιλιομέτρων, αλλά και να αναδειχθεί στη 2η θέση! Μια πραγματικά πολύ μεγάλη επιτυχία για τον 32χρονο κολυμβητή, που παρότι δοκίμαζε τις αντοχές του για πρώτη φορά στη ζωή του να κολυμπήσει σε έναν τέτοιο αγώνα, το κατάφερε, τερματίζοντας ανάμεσα στους πρώτους!
![54-1β](https://i0.wp.com/www.haniotika-nea.gr/media/2018/07/54-1β-250x120.jpg?resize=250%2C120)
«Ο στόχος μου ήταν να τερματίσω. Είχα πει από την αρχή ότι αν μπορέσω να το κάνω κάτω από 7 ώρες θα ήμουν χαρούμενος. Και το κατάφερα! Χαίρομαι γιατί οι προπονήσεις και όλη η προετοιμασία που έκανα ανταμείφθηκαν με αυτό το αποτέλεσμα», σημειώνει με δηλώσεις του στα “Χ.ν.” ο Βασίλης Βροντάκης.
Πώς περιγράφει όμως την εμπειρία που έζησε να κολυμπήσει τόσα πολλά χιλιόμετρα; «Ηταν μια εκπληκτική εμπειρία. Ενας πολύ ζόρικος αγώνας… Στα τελευταία 6 χλμ. ζορίστηκα πάρα πολύ, ειδικά στο τελευταίο δεν έφτανα με τίποτα!», τονίζει ο Βροντάκης, για να συνεχίσει: «Οταν όμως τελείωσε, ένιωσα ένα ρίγος συγκίνησης και μια μεγάλη χαρά. Να πω την αλήθεια, δάκρυσα κιόλας γιατί ήταν και πολύ όμορφο το κλίμα όταν τερμάτισα. Είναι ένας ιστορικός αγώνας, γνώρισα μάλιστα και τον κ. Παπαθανασίου που ήταν αυτός που κολύμπησε για πρώτη φορά και είναι από τους διοργανωτές του αγώνα. Ενας αγώνα που ξεκίνησε από μια παρέα έξι ατόμων που κάθονταν στο καφενείο το 1971 και ξαφνικά αποφάσισαν να κολυμπήσουν από τη μια μεριά στην άλλη και από τότε έγινε θεσμός! Θέλω να ευχαριστήσω τον προπονητή μου, τον Κώστα Κόρακα, που με βοήθησε πάρα πολύ».
Επόμενο ήταν να ρωτήσουμε τον Βασίλη Βροντάκη για τις δυσκολίες που συνάντησε στη θάλασσα, αν και όπως λέει σε όλη τη διάρκεια του αγώνα ήταν δίπλα του ένα καΐκι για να του προσφέρει ανεφοδιασμό σε νερά και τροφή και βοήθεια άμα χρειαζόταν. «Ναι, συνάντησα δυσκολίες», ομολογεί ο Βροντάκης. «Δεν έκανα καλή τροφοδοσία από μόνος μου με νερό και φαγητό λόγω απειρίας βασικά και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα στα τελευταία χιλιόμετρα να ζοριστώ πάρα πολύ… Πονούσα αρκετά στην πλάτη και στα χέρια αλλά τελικά τα κατάφερα. Είχα ένα καΐκι δίπλα μου για τροφοδοσία όπου ήταν πάνω ο συνοδός μου, ο Αλέξανδρος Αντωνόπουλος. Τα νερά ήταν μια χαρά και κύμα δεν συνάντησα εκτός από το τέλος, αλλά όχι κάτι δύσκολο. Η αλήθεια είναι ότι ήμουν τυχερός και τερμάτισα νωρίτερα από τη στιγμή που χάλασε ο καιρός. Οι υπόλοιποι τους έπιασε κακοκαιρία και δυσκολεύτηκαν πολύ. Οχι, δεν είχα παρατράγουδα αν και συνάντησα τουλάχιστον… 150 μέδουσες, αλλά είχα πασαλειφτεί με βαζελίνη κι έτσι δεν μπορούσαν να με τσιμπήσουν!», τονίζει.
Ο Βροντάκης ολοκλήρωσε, λοιπόν, ένα σπουδαίο εγχείρημα και πλέον σειρά παίρνει ο επόμενος, αν και όπως λέει, «δεν έχω συνειδητοποιήσει ακόμα ότι το έχω κάνει αυτό το πράγμα, αλλά θα είναι δύσκολο το επόμενο που θα κάνω. Ισως η Μάγχη, που είναι ένας αγώνας 45 χλμ. και που τα νερά είναι πολύ παγωμένα και με αντίθετη φορά, αλλά αυτό για του χρόνου, όχι για τώρα»…