Κύριε διευθυντά
Είμαι 90 χρονών. Στα τόσα μου χρόνια έζησα πολλούς δήμαρχους. Όλοι με έκαναν να χαρώ για κάποια πράγματα, με στενοχώρησαν για άλλα. Κανείς όμως δεν με έκανε να κλάψω, εκτός του κ. Σημαδηράκη, που δεν βγαίνει από το στόμα μου να τον πω δήμαρχο.
Δεν έχω πια όρεξη να περπατάω στο Κουμ Καπί, που δεν βλέπεις φυλλαράκι πράσινο.
Αλλά το χειρότερο είναι ο Κήπος μας, που δυστυχώς δεν υπάρχει πια. Γι’ αυτόν έκλαψα.