Περνά, τελειώνει το 2017. Τι κερδίσαμε, τι χάσαμε;
Δύσκολο αυτό να τ’ απαντήσεις μιας και άρχισε η κρίση να λειτουργεί υποδόρια.
Oσο μάς διαπερνά, τόσο τη συνηθίζουμε.
Hταν κι αυτή μια χρονιά σαν όλες τις άλλες που προηγήθηκαν;
Η χώρα στάθηκε όρθια μα είναι στεγανοποιημένη.
Το πρόγραμμα είναι μπετόν, οι περισσότερες πολιτικές δυνάμεις πια… ψαρεύουν από την ίδια λίμνη.
Μια λίμνη που μόνο γεμάτη με κύκνους δεν είναι.
Κανείς (ούτε η Πίπη η Φακιδομύτη) μπορεί να μας κάνει τίποτα, αν δεν κάνουμε εμείς οι ίδιοι.
Πρέπει να καλλιεργηθούν φιλεπενδυτικές δράσεις με ένα λειτουργικό Δημόσιο τομέα.
Μερικές φορές θαρρώ πως τσαλαβουτάμε μέσα στη λίμνη.
Κινήσεις άγαρμπες, άτσαλες με κίνδυνο να πνιγούμε.
Aλλοτε πάλι πιστεύω πως τουλάχιστον με σωσίβιο θα κατορθώσουμε να βγούμε στην αντίπερα όχθη.
Θα έχει το 2018, πολλούς αστάθμητους παράγοντες.
Η Ευρώπη τελεί ξανά υπό διαμόρφωση, το ελληνικό πρόγραμμα ολοκληρώνεται, όλα είναι ανοικτά…