Πιέζεται ο κόσμος από τις συνεχείς περικοπές και κανείς δεν μπορεί να του εγγυηθεί πως θα είναι οι τελευταίες. Τα κόμματα ποντάρουν στις επικείμενες εκλογές, καθώς όλα τα σενάρια αναφέρονται στη διεξαγωγή τους πριν την ολοκλήρωση της τετραετίας. Μιλάμε πλέον για ένα κατακερματισμένο κράτος που αδυνατεί να αναγεννηθεί από τις στάχτες του, για μια κυβέρνηση που οφθαλμοφανέστατα δεν μπορεί να κάνει κάτι περισσότερο από το να αναμασά τα περί ανάπτυξης και μελλοντικής ευημερίας.
Το επιχείρημα ότι η χώρα βγαίνει από την κρίση και τα μνημόνια, δεν πιάνει τόπο, καθώς οι πολίτες αδυνατούν να τα βγάλουν πέρα ακόμη και αν όντως η χώρα δεν υποστεί επιπρόσθετα μνημόνια. Με λίγα λόγια, πολλές υποσχέσεις που δεν στηρίζονται όμως σε πραγματικά περιστατικά. Τουναντίον, οι συντάξεις αναμένεται να μειωθούν και άλλο, την ίδια στιγμή που οι μισθοί έχουν πια ξεπεράσει κατά πολύ τα επιτρεπτά χαμηλά όρια.
Η δε “πιάτσα” δουλεύει με “έναντι” στην καλύτερη περίπτωση, και στη χειρότερη με εκβιαστικές ατομικές συμβάσεις. Η χώρα ξέρουμε στα σίγουρα για πού οδεύει…