Η ΑΡΡΥΘΜΙΑ είναι λέξη αντίθετη της ευρρυθμίας. Η τελευταία, εδώ και χρόνια, εγκατέλειψε τη χώρα μας. Ή, μάλλον ποτέ της δεν υπήρξε ουσιαστικό συστατικό της!
ΑΡΡΥΘΜΙΑ στη σκέψη, αρυθμία στις αποφάσεις, αρρυθμία στις αντιδράσεις, αρρυθμίες στην εν γένει ζωή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα μνημόνια: έξι χρόνια τώρα, οποιαδήποτε κυβέρνηση κι αν μας προκύψει, τα υπογράφει εν λευκώ και μετά «σφυρίζει αδιάφορα» μη εφαρμόζοντάς τα.
ΟΜΩΣ, με ασυνέπειες λόγων και πράξεων, δεν πείθουμε άραγε τους εταίρους μας στο ότι είμαστε εντελώς αναξιόπιστοι; Τόσο εντός όσο και εκτός της χώρας;
ΑΡΡΥΘΜΙΕΣ παντού, λοιπόν: στην υποβολή προγραμμάτων και σχεδίων, στο προσφυγικό, στο ασφαλιστικό, στην Παιδεία, στην απόδοση δικαιοσύνης, στην εκτέλεση ζωτικής σημασίας έργων, στην απορρόφηση κοινοτικών κονδυλίων, στην πάταξη της διαφθοράς, στην είσπραξη φόρων, στην επιβολή των νόμων, στην εκτέλεση των υποχρεώσεών μας, στο σεβασμό και στην εφαρμογή του Συντάγματος κ.λπ.
ΒΛΕΠΕΤΕ, στη χώρα μας, η αρρυθμία και η γραφειοκρατία είναι «αδελφές». Πάνε μαζί! Από την απλούστερη καθημερινή συναλλαγή, μέχρι την ευαίσθητη και πολύπλοκη διπλωματία όπου με τις «αργές» αντιδράσεις μας στις έξωθεν προκλήσεις, όλα τόσο βραδυπορούν ώστε να υπάρχει κίνδυνος μεγάλων απωλειών. Τι να πούμε για εκπαίδευση και κυκλοφοριακό;
Η ΕΛΛΑΔΑ «ασθενεί βαριά». Πάσχει, εκτός από την οικονομική αρρυθμία, κι από κάθε είδους άλλες.
ΜΗΠΩΣ όμως, οι αρρυθμίες μας βασίζονται στο ότι είμαστε ένας ιδιόρρυθμος λαός; Μήπως οι άλλοι (δανειστές και Ευρωπαίοι ιθύνοντες) είναι κι αυτοί ιδιόρρυθμοι, εμείς δε απλά τους… σνομπάρουμε μιμούμενοι τον τρόπο τους.
Μήπως συμβαίνει το αντίθετο; Και μόνο η σκέψη ότι οι Ευρωπαίοι για να πάρουν μια απόφαση πρέπει να συγκλίνουν τις ιδιομορφίες κάθε χώρας-μέλους, μας πείθει ότι ζούμε σε έναν ενετελώς καινούργιο κόσμο με κύριο χαρακτηριστικό τις ιδιορρυθμίες ατόμων και χωρών.
Αλλά, με τόσες αρρυθμίες μήπως πρέπει να ετοιμαζόμαστε για κανένα μεγάλο «καρδιακό» επεισόδιο;