Κάθε άλλο παρά μια “ωραία ατμόσφαιρα” συνθέτουν όλα τούτα που συμβαίνουν στη χώρα μας το τελευταίο χρονικό διάστημα, τόσο στον πολιτικό όσο και στον κοινωνικο-οικονομικό τομέα.
Στον πρώτο, οι εξελίξεις καθημερινά τρέχουν… Ας μείνουμε λίγο στον δεύτερο: Μπορεί η έξοδος από τα μνημόνια να έφερε μια κάποια αισιοδοξία, ωστόσο όμως, τα νούμερα και οι αριθμοί, σε διάφορους τομείς, δείχνουν ότι έχουμε ακόμη πολύ δρόμο για να… χαμογελάσουμε.
Κατ’ αρχάς έχουμε να αντιμετωπίσουμε το μεγάλο θέμα της φτώχειας (μηδέ εξαιρουμένης και της παιδικής) και του κοινωνικού αποκλεισμού, που ζουν πάνω από ένας στους τρεις κατοίκους στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat. Είτε θεωρείται φτωχός (δηλαδή έχει εισοδήματα μικρότερα του 60% του μέσου εθνικού εισοδήματος), είτε ζει σε κατάσταση ένδειας (δηλαδή στερείται βασικά καταναλωτικά αγαθά ή αδυνατεί να αντεπεξέλθει σε στοιχειώδεις οικονομικές υποχρεώσεις).
Μετά έρχεται το δημογραφικό πρόβλημα, που επίσης αντιμετωπίζει η χώρα μας, με τα στοιχεία όπως καταγράφονται να είναι εξαιρετικά δυσοίωνα.
Στο καθαρά μέτωπο της οικονομίας, και ιδιαίτερα στα ληξιπρόθεσμα χρέη προς την Εφορεία, ολοένα και εκτινάσσονται ενώ τα μέτρα αναγκαστικής είσπραξης μεγαλώνουν… γεγονός που δείχνει την αδυναμία των περισσότερων Ελλήνων να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους.
Ολα τούτα, σαφώς “αποτυπώνουν” τις δύσκολες συνθήκες που βιώνει η κοινωνία μας.
Μπορούμε να ελπίζουμε άραγε σε ένα καλύτερο αύριο;