Μια χώρα βαδίζει κατά που την καθοδηγείς. Πάντοτε οι ηγεσίες θα διευκολύνουν ή δεν θα διευκολύνουν την πρόσβαση στο μέλλον.
Έχετε αντιληφθεί πλέον ότι μπαίνουμε σε ένα σκηνικό εντάσεων και έξαρσης. Το αψίκορον του χαρακτήρα ορισμένων, ποδηγετεί την νηφαλιότητα και τον μετρημένο λόγο.
Στ’ αλήθεια, τι πετύχαμε μέχρι σήμερα; Τι μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι κερδίσαμε απ’ αυτήν την περιπέτεια της χώρας;
«Όχι σπουδαία πράγματα», θα απαντήσει ο νηφάλιος παρατηρητής. Απλά, ανατροφοδοτούμε μια “πιπίλα”, που εσχάτως δεν οδηγεί πουθενά, παρά μόνο στην μακαριότητα του 2008.
Εάν δεν αντιληφθούμε τι πραγματικά συνέβη στην χώρα, πώς θα το λύσουμε; Και ποια είναι η ατομική ευθύνη του καθενός σε όλα αυτά;
Διότι η Δημοκρατική πρόοδος στηρίζεται στην ατομική ευθύνη. Οι εξελίξεις δεν κυλούν πέρα και μακριά από μας. Εμείς δεν είμαστε “τουρίστες” στην χώρα.
Μένουμε εδώ, αγωνιζόμαστε εδώ, δυσανασχετούμε εδώ, λύνουμε ή δεν λύνουμε τα προβλήματα εδώ…