Η συνύπαρξη υπάρχει, είναι αναγκαία, προσφέρει κι αναδεικνύει την ταυτότητα µιας περιοχής, µιας οµάδας, ολόκληρης της κοινωνίας.
Η συνύπαρξη είναι από τα πλέον απαραίτητα συστατικά για να συνειδητοποιήσουν όλοι, µεγάλοι, νέοι, παιδιά, πως σε µία κοινωνία τίποτα καλό δεν µπορεί να συµβεί, αν δεν υπάρχει αρµονία στην αποδοχή, αν απουσιάζει ο σεβασµός του ενός προς τον άλλον ή αν τα ηθικά όρια εκλείπουν της πορείας µας ως µέλη των κοινωνιών.
∆ίπλα στα οχήµατα, οι παραδοσιακές άµαξες που συντρόφεψαν και συντροφεύουν τις µνήµες µας, στο ίδιο οδόστρωµα, της ίδιας πόλης.
Εν αναµονή για το Πράσινο του Ελευθέρας και αναµονή να φτάσουν οι µεν κι οι δε στους προορισµούς τους.
Σε όλη αυτή τη σύµπλευση τη συνύπαρξη, αρκούν τα παραπάνω ώστε τα προβλήµατα να µη βρίσκουν πρόσφορο έδαφος να ριζώσουν.
Αρκούν η ασφάλεια, η προστασία, ο σεβασµός, προς ανθρώπους και τετράποδα ώστε να διατηρείται το χαµόγελο, ως αντιστάθµισµα σε όσα πολεµούν να µας το σβήσουν από τα χείλη.
Κι αν ερωτηθώ κάποτε… που λέει κι ο ποιητής, τι δεν καταλάβαµε και µπερδευτήκαµε αµφότεροι, µε σπίθα στη µατιά θα απαντήσω: «…αλλού έπρεπε να µπουν τα χαλινάρια, µα πάλι µπερδευτήκαµε και χάσαµε το δρόµο».