Κύριε διευθυντά,
δικαιολογημένα εξέφραζε προ ημερών την πικρία της, στον συνεργάτη της εφημερίδας σας, η Αγγλίδα, από 30 χρόνια κάτοικος Χανίων, για τη σχεδόν ανύπαρκτη συμμετοχή Χανιωτών στην τελετή για τη λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στο συμμαχικό κοιμητήριο Σούδας.
Οι Χανιώτες είμεθα περίπου δέκα (10) μαζί με τους “εκπροσώπους” Αρχών πολιτικών και στρατιωτικών. Η συμμετοχή, κατά το πλείστον Βρετανών, ήταν πολύ μεγάλη, περισσότερα από 500 άτομα, και η τελετή θαυμάσια οργανωμένη και κατανυκτική.
Στο τετρασέλιδο που διένειμαν γραμμένο στην αγγλική, υπήρχε και στην ελληνική το Πάτερ ημών, καθώς και το στιχάκι του Εθνικού μας ύμνου, τα οποία φυσικά έψαλαν ή τραγούδησαν Αγγλοι, μιας και η φωνή των λίγων ντόπιων ήταν υποτονική.
Στην τελετή παρευρέθηκα σαν τιμή στη μνήμη του πατέρα μου, που ανήκοντας στο ελληνικό Σύνταγμα σαν εφ. Λοχίας, παρέμεινε για τρία χρόνια σε είδος αιχμαλωσίας, κατά τα γνωστά ιστορικά γεγονότα, στη γερμανική πόλη Γκέρλιτς και μέχρι το 1918.