«Να ζει κανείς ή να μη ζει;». Αυτό το ’χε πει ο Amlet του Ουίλιαμ Σέξπηρ, αλλά μιας κι ο λόγος για ερωτηματικά είπα να το παραθέσω και να το τροποποιήσω: Θα ζω εγώ ή δεν θα ζω όταν τα Χανιά προχωρήσουν σε ένα άλλο στάδιο, εκείνο που θα θέλαμε όλοι να προχωρήσουν· να γίνουν μια πόλη φιλική, σύγχρονη στους κατοίκους της και στους επισκέπτες της!
Είναι τα Χανιά του μέλλοντός μας εντός των σχεδίων των μελλοντικών μας δημάρχων; Ιδού η απορία!
…Ουδείς μπορεί να γνωρίζει τα μελλούμενα, ωστόσο οι παρελθοντικές μέθοδοι που εν πολλοίς ακολουθούνται από μας τους Χανιώτες, δεν έχουν αφήσει τούτη την πόλη να αναπνεύσει.
«Ζητούμενο για τα Χανιά τα έργα πνοής». Αυτό επισημαίνει σε ανακοίνωσή της η Ενωση Τουριστικών Καταλυμάτων του Νομού. Στην συγκεκριμένη ανακοίνωση (βλ. σελ. 13), εκτός άλλων γίνεται σύγκριση και με τις άλλες πόλεις της Κρήτης το Ρέθυμνο και το Ηράκλειο οι οποίες «κατά καιρούς ευτύχησαν να έχουν δημάρχους που άφησαν έργα στη θητεία τους συμβάλλοντας στην ανάπτυξη της εικόνας αλλά και της οικονομικής ζωής της πόλης τους».
Εδώ βέβαια οφείλω μια σημείωση η οποία έχει να κάνει με την ίδια την ιδιοσυγκρασία του Χανιώτη ο οποίος ψηφίζει τους αρχομένους του· η εικόνα της κοινωνίας εν πολλοίς αποτυπώνεται στους επικεφαλής της· αξίωμα είναι αυτό!
Δεν ξέρω τελικά τι μας κατατρώγει εδώ, τι να ’ναι αυτό που μας συμβαίνει και δεν μπορούμε “να οραματιστούμε από κοινού” και να δημιουργήσουμε ή και να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα τούτης της πόλης!
«Είναι τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα», λένε κάποιοι, είναι «η διαφορετικότητα της “χανιώτικης μαθιάς” και οπτικής» λένε κάποιοι άλλοι!
Ενδεχομένως οι ίδιοι Χανιώτες και η καπετανοσύνη που μας χαρακτηρίζει ακόμη και στις πιο απλές “συναναστροφές” και “πράξεις”, να λειτουργούν ανασταλτικά για την προς τα μπροστά πορεία των Χανιών!
Τελικά: «Θα ζω εγώ ή δεν θα ζω για να ιδώ ή τα Χανιά που ονειρεύομαι; Ιδού η απορία».
Καλή… προεκλογική περίοδο σε όλους!