Εχουμε απέναντί μας μια διαφορετική Τουρκία και έναν διαφορετικό Ερντογάν, απ’ ότι πριν από 3 χρόνια.
Ετσι λοιπόν, πολύ λίγα πράγματα μπορούμε πια να “κανονίσουμε” μαζί του, πολύ λιγότερα μπορούμε να “βρούμε” και μάλλον σε τίποτα να υποχωρήσουμε.
Αυτό νομίζω ότι το κατάλαβε και η κα Μέρκελ, γι’ αυτό έχουμε τη μικρή της μετατόπιση.
Αλλο οι μπίζνες, άλλο η εθνική κυριαρχία εξάλλου, για ένα Ευρωπαϊκό κράτος.
Μου φαίνεται ότι στο τέλος της ημέρας θα πάνε περίπατο και οι καλοκάγαθες κουταμάρες του στυλ «να μην επιβάλλουμε κυρώσεις για να μην τσαντιστεί και εκτροχιαστεί (sic) ο Ερντογάν».
Σέβομαι απόλυτα τις απόψεις Ελλήνων διανοούμενων (Ιωακειμίδης, Ροζάκης) που εκφράζουν με παρρησία μια πιο μετριοπαθή άποψη για τα ελληνοτουρκικά, αλλά ο τόπος τούτη την ώρα πρέπει να κυβερνηθεί από μια αποφασισμένη ηγεσία.
Στον γράφοντα δεν αρέσει ούτε μπορεί, να παριστάνει τον διπλωμάτη ή τον αρχιστράτηγο.
Συμμετέχουμε απλά στο πεδίο της ενθάρρυνσης του φρονήματος και των αποφασιστικών επιλογών.